مي خواهم امشب تو را نيز از دفترم خط بزنم

چه سود از ترانه اي که حقيقت پيش رويش نيست  

از سوختن بي صدا مي ترسم

از شعر هايم نيز

تو را خط مي زنم

تا آسمـــاني که ديگر نيست

افسوس که ثانيه هاي انتظــــار 

در پس لحظه هاي خالي 

به شمارش دردها می ماند 

پيوسته 

بي پايان

تو را خط خواهم زد

و تنهايي را باز 

خواهم ســوخــت

پوسيدن در اين زمين خاموش 

ميان مردماني دروغ  

با بوي تعفن جاري در فضا

که پيوسته بي ذره ای  تقدير و بلوغ  نفس ميکشند

زير قابي از ماه

بي پروا عرق ميکنند

می نويسند از  عشــق ، امــــا  

افســـوس

فرياد ساده اي از دوست

چيزي در من فرو مي ريزد

لغزشي در دل

چشم هايي خيس

لمس مشتي بر ديوار

جاي لبخندي بر دست

آه اگر بـــــــاران ببارد

ديگر چيزي نمي شنوم

صداي خورد شدنم گوشهايم را كر كرده

ساعتم سكته كرده 

ساعت سراب است

بايد بخوابيم تا کسي بيدارمان کند 

تا بدانيم هر چه ديديم همه خواب است

تقدير بر اين بود که بي صدا در ميان رازهايمان بشکنيم

زخم هاي من اينبار 

در آيينه رخنه مي کنند 

به وقت هميشه و هيچ

چيزي در من فرو مي ريزد

شبيه همان صداي ويراني که امروز اتفاق افتاد 

امشب آنقدر تو نيستي

که به ديوار روبرو ميگويم تو ! 

امروز روز طلوع خورشيد است 
 
افسوس که خورشيد 

از هميشه سردتر است  

زنده بودنم را جشن میگیرم 

با لمس انگشتان سرنوشت 

و بوسه های شیرین باد 

.

.

پوست می اندازم 

...

بزرگ شده ام  

...

آن روزها گذشت 

و من دیگر نمی خواهم از بهاری حرف بزنم که ابتدای ویرانی و درد بود 

و آغوشی که همیشه برای خستگی هایم تنگ بود 

آن روزها گذشت 

و عشق 

مثل یک ظرف استفراغ 

از کنار لثه های شهوانی منتظر ،  به پیشگاه خلسهء اتمام می رود 

دردهایم را عاشقانه در آغوش میکشم 

پیشانی سرد شکست هایم را آرام میبوسم 

پاهايم را بر سنگفرش خيابان ميكشم

 
ديگر نميشود 

نمی شود زير این آسمان تار 

دستهایم را در جيب هایت فرو بری 
 

و برایم آواز بخوانی

....

....

میخواهم رویای سیب ها را بخوابم

و دور شوم از هیاهوی این گورستان 

فوووووو

وووو 

ت 

شمعها را فوت میکنم 

نه سایه ها ماندنی ست

و نه شمع ها 

نووووووو 

ووو 

ش 

آخرین جرعه را مینوشم 

در سکوت تلخ ثانیه ها

خاطرات ترك خورده ات را چال ميكنم

بی زدن پلکی 

به یادهایت چشم دوخته ام 

به یاد تو 

که با سوزش مرگباری 

برای همیشه 

از شکاف سینه ام 

به یغما میرود

 ... 

می خندم 

تلخ تر از همیشه 

بخاطر حقیقت

که می بینم اش

بهتر ازهمیشه 

...

                                                 از تو حفریه  خ میرم تووو

                                                   روی شیار   ر   لیز میخورم 

روی    ی  وای میستم سیگار میکشم

کسی اینجا نیست  

. 

. 

روز فرو می افتد  

سال فرو می افتد   

 
من با لحظه سقوط می کنم  

به اعماق می افتم  

.

.

اين نيستي به خاك نشسته در بودنت

اين تنهايي كه در تو به يغما می رود

اين تمـام هر چه من

تمـام هر چه تو

در مــــا تمام شدن 

گويي تمام سكوت هاي فلج را در من نابود ميكند ... 

چيست اين زمزمه هاي تازه

انگار از آنسوي فرداها به درون جمجمه ام راه يافته

رهگذاري در برهوت روزهاي آينده

چنان چون پرنده اي كه آوازش

در ناگهانِ اشك هايت اتاقي مشرف به حياطي هميشه بــارانـي ست ......

يك لحظه از يك روز مي آيد

حرفهاي پنهانش را ميزند

حتي اگر خفته باشي پيدايت می كند ...

تكه هاي پراكنده ام را جمع ميكنم

ميان ديدن و گفتنم

ميان گفتن و سكوت كردنم

ميان سكــــوت و خوابيدنم

ميان خواب و فراموشيدنم

ميان فراموشي و به ابديت پيوستنم

فصلي را بانام شروع ميكنم

با نام او ...

هنوز اما در جست و جوي آنم كه كدام گمشده تا اينجا مرا آورده است ؟!

ميخواهم ، می خــواهم ها را

تا بخشكـــانم تمام باتلاق هاي دروغِ حيوانات دمدمي مزاج دو پــا را

ميخواهم مـا شدن را

تا آرام كنم من هــاي پوسيده ام را

كه نوميــدانه شب هاي دراز بي سحـــــــر

زير آن بـــاران كه مي باريد اما خيس نمی كرد

بي صدا گريسته است ... 

ديگر به هيچ نياز نيست 

نه اين لغات هراسان كه براي فرياد تمام ِمن

چون مار به درون حنجره ام پيچ ميخورد

نه آن تنــازع ديوانه وار بر سر هيچ 

گويی درون اين تن پوش پر از مــــا

پر از نيـــــاز

مرگ معنايي نخواهد داشت ...

درها و پنجره ها را گشوده ام

بگذار بــــــاران و آفتـــــاب دست در دست هم به درون آيند

رطوبتِ پنــهانِ روان و تنــم را در بر گيرند  

رنگين كمان رهايي ما را در عميق ترين لايه هاي صعود به خواب خواهد برد ..

پنـــهان چرا ؟

وقتي كه مــا 

براي پرسه در حرفهاي گيج زوال به انتظار نشسته است

ديگر از چه هراس كنيم ؟!

حادثه ها مي آيند

چه زود

ز و د ...

من اينجا را ديده ام

در شعري كه يک شب از نبود تو بر چشمانم جاري شد ..

به من نگاه كن

همـــه ام را . . . 

نگاه كن

درست به چشمهايم

كه چگونه به انتظار حرفهايت نشسته اند ..

فرصت كم است

سكوت تكه تكه ام ميكند

بيزارم از هر چه نا تمام ..............

ادامـه را

تمـــــــام را برايم بگو ... 

اين حرفهاي پنهان مانده در گلو

اين نقطه هاي سرگرداني

اين احساس مرگ زاي تنهايي

اين ترديدهاي لعنتي را

بر شاخسار نيستي بايد بياويزيم ...

نيستيم هنوز

راست ، بدان گونه كه هستيم ...

خداوندا قفس به پرنده اي بدل گشته و لبريز جنون است قلب من 

زيرا که مرگ را مستانه نعره مي زند 

و در پس باد مي خندد به هذيان هايم ...

چه خواهم كرد  من با هراسم ؟  

ديگر نمي رقصد پرتو نوري در لبخندم ...

آشيان نمي كند كبوتري بر شاخسارخيالم ...

دست از جان شسته و وداع كرده اند دستانم 

جائي كه مرگ مردگان را زيستن مي آموزد 

                *** 

خداوندا هوا شكنجه مي دهد جسمم را ...

هيولا هائي خانه كرده اند در ذرات هوا كه خونم را مي آشامند

مصيبتي ست جانكاه 

            ***

اكنون اين خود خلاء است كه در می رسد نه خالي لحظه ها و زمان 

زمان دم فرو بستن است براي شنيدن ضجه محكومين

براي شمردن يكايك رفتگانم

چگونه است كه خودكشي نمی كنم در برابر آينه اي 

و غيب نمی شوم تا ظاهر گردم در دريا ؟

جائي كه كشتي بزرگي چشم براه من است 

با سوسوي چراغهايش ......

چگونه است كه بيرون نميكشم رگانم را 

تا با آنها نردباني بسازم و بگريزم به آنسوي شب ؟ 

                         *** 

سپيده دمان تاريك خورشيد را به ياد مي آورم 

زماني كه پسرکی  بودم 

و اين يعني همين ديروز ... و اين يعني قرن ها پيش !

خداوندا !

قفس به پرنده اي بدل گشته 

و آرزوهايم را به يغما برده است 

.

.

خداوندا قفس به پرنده اي بدل گشته 

و من نمي دانم 

چه خواهم كرد با هراسم

افسوس

من مرده ام 

و شب هنوز گوئي ادامه همان شب بيهوده است  

                                                ***                                                  

شايد كه اعتياد به بودن 

و مصرف مداوم مسكن ها  ، اميال پاك و ساده انساني را 

به ورطه زوال كشانده است 

 ***

آيا شما كه صورتتان را در سايه نقاب غم انگيز زندگي مخفي نموده ايد    

گاهي به اين حقيقت يأس آور انديشه مي كنيد              

كه زنده هاي امروزي چيزي به جز تفاله يك زنده نيستند

شعری نمانده دیگر 

هر چه نگاه می کنم 

اشک همان اشک است و  غم 

همان غم 

.

..

نوری نمانده دیگر

تا چشم کار می کند گرگان دیوانه 

رو به آسمان می تابند

...

تاریکی در جهان زوزه می کشد

دنیا در سکوت رشد می کند

کودکان بی نام اما

در تکاپوی زاده شدن

معلق مانده اند

...

دیر آمدی رفیق

.

.

ماه پیش چوب حراج زدم

...

.....

..

وجدانم را

بوی تند خیانت خفه می کرد

کجا بودی؟!

... 

..

قاضی ، وکیل ، شاکی ، موکل ، همه من بودم

قاتل ، مقتول ، عاصی ، مجرم ، من ،‌ من ، م ن

به سنگسار هم راضی شدم

اما حکم :

مــن شدنِ مــــا  بود 

...

..

مــــا را مــــن میکردند

کجا بودی؟!

...

..

غریب  مُردم

اسیر رفتم

ضجه هایم را .......... کجا بودی ؟

لحظه هایم طعم خون گرفت

ک ج ا  بودی ؟

.

.

خواب ناخفته من تعبیر شد

کجا بودی؟!

...

..

دیر آمدی رفیق

دیوانگی دنیا 

همه پای من نوشته شد

امشب پرنده اي كه رفته بود باز مي گردد

با آوازي از دور ...

اشباع مي شوم از بيكراني زيستن ...

در سكوت آمده است ...

نوك مي زند بر شيشه ام از شوق ...

در صداي پــــرنده و بـــــاد  ...

از گودال تاریک تنهایی هایم بیرون می آیم

به جهان پوچ و معوج بیرون سرک میکشم

همانا باقی ماندن در سیاه چاله های تو در توی این زمین سرد

و معشوقهء هر شب کرم ها شدن

به از لولیدن در هیاهوهای دیوانه وار این آدمیان

بر سر هیچ !

!

پيش از آن كه به حرف بيايد چيزي

و بگويد از كسي، چيزي

راه به آخر خود رسيده است

 رسيده ‏اي، رفيق!

در انتهاي انتها

فانوسي روشن، هست

پيشه اش

در انجمــاد لحظه

تنهــــــا صدايـــي كه مي ماند

سكـــــوت خفقان آور دست هاي توست

و دردهايي كه در انــــزواي فريــــــــــاد

خـــــود را حلـــق آويــــــز مي كننـــــد ...

!